In de onderstaande artikelen vertelt onze secretaris haar belevenissen over onze moeizame strijd met de Rivas om het Beatrixziekenhuis óók toegankelijk te maken voor personen met een lichamelijke beperking.
Lees onderstaand de verhalen over de invaliden parkeerplaatsen en de continuing-story van de weigering van het Rivas om mee te werken aan een fatsoenlijke locatie van de invaliderolstoelen.


Van de secretaris

Het vervolg op de stand van zaken zoals die is wat betreft de standplaats van de rolstoeltjes bij de ingang van het Beatrixziekenhuis, leest u in het volgende artikel. De exemplaren die nu nog -bij slecht weer- koud en nat zijn, en waar wij als vereniging van vinden dat ze droog en warm moeten zijn voor de patiënten die het ziekenhuis bezoeken.

Nadat de hoorzitting over de rolstoeltjes op 18-12-2017 gehouden is, brengt de OnderzoekAdviesCommissie de Raad van Bestuur een advies uit met betrekking op onze klacht over de ‘transportstoelen’, zoals ze nu genoemd worden.

De OnderzoekAdviesCommissie stelt vast dat de klacht een lange looptijd gehad heeft, sinds 8-2-2017. Na een aantal gesprekken met verschillende gesprekspartners van Rivas waarbij het niet tot een oplossing komt, is de OnderzoekAdviesCommissie gevraagd naar de kwestie te kijken en een oordeel te geven.
In het Advies beschrijft de Commissie de procedure die gevolgd is en in voorgaande Reumababbels te lezen is (geweest). Het valt op dat het traject wat gevolgd is, heel gedetailleerd wordt omschreven. Alle gesprekken en mailwisseling, brieven en telefonische gesprekken worden genoemd en dat geeft aan dat het dossier zeer zorgvuldig onderzocht is.

Een verslag van de hoorzitting is in het Advies terug te lezen, met alle toelichtingen en reacties. Er wordt gesproken van zorgplicht, en verschillende visies op wat dat inhoudt.
De oplossing die aangedragen is door Rivas -de geboden mogelijkheid voor patiënten om één van de 5-7 droge en warme rolstoeltjes te kunnen kiezen- lost onze klacht niet op. Namelijk, dat kwetsbare mensen ‘verleid worden’ om in een ongezonde situatie te geraken: kou en vocht in kleding en op huid voor de gebruiker, en koude en natte handen voor de begeleider. Een Zorginstelling mag naar onze mening hun patiënten deze optie niet aanbieden.

Maar om redenen van esthetiek en het net iets sneller verlaten van de uitstapplaats waardoor wachtenden minder geïrriteerd zouden raken, houdt Rivas vast aan de rolstoeltjes aan de buitenkant van de ingang. Als wachtenden in de rij die ook willen uitstappen, zien dat men zich haast naar de rolstoelen die buiten staan heeft men meer geduld en begrip volgens meneer Knijff.
Volgens hem wegen de argumenten ‘esthetiek en doorstroming’ even zwaar voor Rivas, wat ook de reden is dat de 5-7 rolstoeltjes binnen achter in de hal achter een banner staan en niet in één oogopslag te zien zijn.

Meneer Knijff vertelt dat gekozen is voor zes parkeerplekken voor mindervaliden (bestemd voor de bezoekers aan het Gasthuis, van de bezoekers van patiënten én voor polikliniek patiënten van het Beatrixziekenhuis) en om het hele gebied voor de uitstraling met gras en bloemperk in te richten en niet met meerdere parkeerplaatsen ten behoeve van mindervaliden. De draaicirkel had 13 meter moeten zijn, maar is kleiner neergelegd waardoor er opstoppingen veroorzaakt worden omdat er niet gepasseerd kan worden.
De overkapping waar de rolstoeltjes nu onder staan voldoet bij bepaalde weersomstandigheden niet voldoende om deze droog te houden. “Hier is misschien toch niet goed genoeg of te licht over nagedacht”, zegt hij daarover.

Er is een Richtlijn Toegankelijkheid Ziekenhuizen waarin precies beschreven staat waar bij het ontwerpen en bouwen aandacht aan besteed moet worden. Richtlijnen om het voor bezoekers en patiënten, met of zonder beperkingen, een veilige en comfortabele omgeving te creëren.
Als dat door ons ter sprake wordt gebracht, horen we als eerste reactie dat -als het om een Richtlijn gaat- het niet gevolgd hoeft te worden. Met andere woorden: veiligheid en comfort worden niet hoog ingezet in tegenstelling tot de visie die het Rivas uitdraagt. ‘Wij staan voor kwaliteit en veiligheid, mensgericht volgens Planetree, naar hun wensen en behoeften, volgen kwaliteitsnormen van Joint Commission International…’Kortom, onze patiënten kunnen erop vertrouwen dat zij in ons ziekenhuis in goede handen zijn!’, zoals op de flyer te lezen is die uitgegeven is bij de top 1 notering door het AD op 7-11-2016.

De conclusie van de OnderzoekAdviesCommissie is samengevat in het advies wat zij Rivas uitgebracht heeft:
meneer Dokman voert aan dat de natte en koude rolstoelen niet goed zijn voor om het even welke cliënt. De oplossing die hij aandraagt is eenvoudig: zet de transportstoelen binnen en dicht bij de deur.

Het Beatrixziekenhuis betoogt dat het binnenplaatsen niet past bij het esthetisch beeld dat de architect voorstond. Daarnaast is de verkeerssituatie buiten bij de hoofdingang niet optimaal.

In de gesprekken is steeds uitgegaan van de criteria van het Beatrixziekenhuis. Kortweg: rolstoelen binnen uit het zicht en niet in de hal bij de buitendeur, 5-7 transportrolstoelen aan het zicht onttrokken door een banner. Vrijwilligers halen een transportrolstoel op verzoek van cliënt op en verstrekken zo nodig op verzoek kussentjes en dergelijke. Alle andere transportrolstoelen buiten onder de overkapping.
(Noot: het benaderen van een vrijwilliger, het ophalen van een transportrolstoel en het aanreiken van een kussentje en dergelijke bespoedigt de doorstroom buiten natuurlijk niet en zal de begeleider en patiënt stress bezorgen).

Uitgaande dat de visie van het Beatrixziekenhuis (dat het esthetisch element en het belang van een snelle doorstroming van het verkeer dat beperkt is door de aan het verkeer geboden ruimte) juist verwoord is door meneer Knijff, is de conclusie van de OnderzoekAdviesCommissie dat het erop lijkt dat de wens van Rivas Zorggroep om een esthetisch verantwoorde toegang tot het ziekenhuis te krijgen en een snelle doorstroming van het verkeer te houden voorrang heeft op het gebruiksgemak van cliënten.

Het advies luidt dan ook als volgt:
“Ziekenhuizen en hun dienstverlening moeten borg staan voor een goede zorgverlening en rekening houden met de diversiteit van de gebruikers en bezoekers van het gebouw. Hierin vormt de toegankelijkheid in brede zin van het woord een belangrijke basiseis. De architectuur van een gebouw moet naast dat het esthetisch is, ondersteunend werken op alle vlakken voor iedereen.
Meer dan in andere gebouwen moet men er in een ziekenhuis van uitgaan dat bezoekers en patiënten gebruik maken van hulpmiddelen zoals transportstoelen.
Een goede bereikbaarheid van de transportstoelen maakt deel uit van een geïntegreerd ontwerpproces. Naast fysieke aspecten zijn ook cognitieve en psychische criteria zeer bepalend voor een aangenaam ziekenhuisbezoek. Een gestreste en gehaaste situatie zorgt ervoor dat het cognitief vermogen van een persoon onder druk komt te staan. Het belang van een goede gebruiksvriendelijke en zichtbare ondersteuning komt hierdoor extra naar voren”.

“De OnderzoekAdviesCommissie adviseert de Raad van Bestuur daarom kort en goed om de transportrolstoelen binnen links of rechts naast de draaideuren te plaatsen, dan wel buiten in een goed toegankelijke beschutte en warme stalling”.

“Mocht deze eenvoudige, praktische en zeer voor de hand liggende oplossing stuiten op bezwaren van derden zoals daar zijn de architect of de brandweer dan adviseert de OnderzoekAdviesCommissie om de creativiteit van de ontwerper/architect uit te dagen om de toegankelijkheid op een doordachte, praktische en mooie wijze te optimaliseren, zodat èn het probleem met de doorstroom aangepakt wordt èn de transportstoelen gebruiksvriendelijk in het zicht van eenieder staan. De voordelen hiervan zijn groot: cliënten kunnen vlotter en zonder knelpunten gebruik maken van de transportstoelen. De OnderzoekAdviesCommissie is van mening dat het investeren in een oplossing op langere termijn investeren is in kwaliteit en tevredenheid van zijn gebruikers”.
In het besluit van de Raad onderschrijft zij dat de OnderzoekAdviesCommissie een goed onderzoek heeft uitgevoerd.
“De Raad van Bestuur neemt dit advies in zoverre over dat alsnog bezien wordt of enkele transportstoelen binnen naast de draaideuren kunnen worden geplaatst. Dit zal niet een zodanig aantal transportstoelen kunnen zijn dat daarmee volledig aan de behoefte kan worden voldaan. Daarom komt er op korte termijn naast de ingang van het Beatrixziekenhuis ook een goed toegankelijke, beschutte stalling voor de transportstoelen. Deze stalling zal niet per se verwarmd zijn”.

Het plan is dus dat Rivas gaat overwegen of enkele rolstoeltjes binnen naast de draaideur waar ze voor de renovatie altijd allemaal stonden kunnen worden geplaatst.
We schrijven inmiddels 10 maart 2018, 6 weken na verzending van beslissing en bij het Beatrixziekenhuis is nog geen enkele actie te bespeuren omtrent aanleg of aanpassing van de stalling. Wat de reden is dat de stalling niet verwarmd wordt door de cv door te trekken en een radiator te plaatsen is een grote vraag.

Onderaan het Besluit wat we van dhr. van Roozendaal, voorzitter Raad van Bestuur, ontvangen nog de mogelijkheid om de Geschillencommissie te benaderen. Eventueel kunnen we in gesprek met dhr. van Roozendaal, wat we besluiten te doen om helder te krijgen wat het plan van aanpak van Rivas beogen gaat. Mocht dit niet tot tevredenheid leiden, dan overwegen we om de Geschillencommissie in te schakelen.

Op dinsdag 13-3-2018 heeft het gesprek met mw. Iris Koopmans, Wim Dokman, Tine Kap en dhr. van Roozendaal plaats.

Als we ons bij de balie melden komt de assistent van dhr. van Roozendaal ons ophalen om naar de vergaderruimte te gaan. Bij de lift gekomen, blijkt deze te klein te zijn voor de rolstoel van Wim en wordt er in der haast een kamer op de begane grond gezocht. We moeten de lange weg naar de ingang nogmaals afleggen en worden in afwachting van dhr. van Roozendaal in een vergaderruimte gelaten.

Na het kennismaken en voorstellen wordt door Wim in het kort het verloop van de klacht geschetst. Hij geeft hierbij aan dat we ons niet neer zullen leggen bij een oplossing die niet voldoet, ondanks de inspanning die het kost. Dhr. van Roozendaal geeft daarop aan, dat er nog meer patiëntgericht gedacht kan worden bij Rivas en dat hij dat nu gaat inzetten. En dat het is mogelijk om voor een volgend gesprek bij Wim thuis af te spreken wanneer dit gemakkelijker is.

Het concept Planetree komt opnieuw ter sprake, met het oog op de slogan: ‘We zetten in op toegankelijke zorg die in één keer goed gaat volgens de kwaliteitsnormen van Joint Commission International. Onze stijl is mensgericht volgens Planetree, dicht bij de patiënt en met een scherp oog voor diens wensen en behoeften. Kortom, onze patiënten kunnen erop vertrouwen dat zij in ons ziekenhuis in goed handen zijn!’ We geven aan dat het verstrekken van koude en natte rolstoeltjes daar ons inziens niet bij passen.

De vraag of de architect mogelijk een grote rol speelt omdat de rolstoeltjes niet voor de oranje muur geplaatst kunnen worden wordt geopperd. Uit ervaring is bekend dat een architect zulke voorwaarden kan stellen. Dhr. van Roozendaal ontkent dat dit het geval zou kunnen zijn.

Het Reumafonds zal de reumapatiëntenvereniging blijven steunen, zij streeft naar een betere kwaliteit van leven voor patiënten nu, vertelt Iris Koopmans. Zij geeft aan dat het om een heel concreet en bijzonder dossier gaat. Ook omdat in het vorige gesprek duidelijk aan de orde kwam dat het argument esthetiek van belang is om de rolstoeltjes er niet te plaatsen, en zij het moeilijk vindt dat dit in bijzijn van Wim -rolstoel gebonden- onomwonden geuit werd. Als dit een standpunt is, dan is het een discriminerend standpunt en pijnlijk voor mensen waar het om gaat. Bovendien zouden esthetische redenen voor een ziekenhuis geen argument mogen zijn. Rolstoelen horen bij een ziekenhuis. Dhr. van Roozendaal zegt dit te begrijpen en gaat het met zijn team bespreken.

Hij schetst een voorstel om de infrastructuur bij de hoofdingang in zijn geheel aan te pakken. Het probleem van de standplaats van de rolstoelen kan dan meegenomen worden.

De Reumapatiëntenvereniging wil graag mee denken over de oplossingen. We memoreren de ervaring die een bestuurslid onderging door de max. parkeertijd met een invalidenparkeerkaart. Dit echtpaar bezocht de specialist, wiens spreekuur uitgelopen was. Hij nam uitgebreid te tijd voor hen, en vertelde hen aan het eind van het gesprek dat er een echo en een röntgenfoto gemaakt moesten worden. Het echtpaar was al langer dan 11/2 uur binnen, en moest dus de auto van de invalidenparkeerplaats halen. Stel u voor, zijn niet goed ter been, er wordt gebruik gemaakt van een zuurstofapparaat. De stress die dit meebrengt doet de patiënt geen goed, en daarom het is zinvol geen maximale parkeertijd in te stellen. Volgens dhr. van Roozendaal zal er dan veel misbruik gemaakt gaan worden van de plaatsen, maar dat zal niet het geval zijn. Niemand blijft immers voor het plezier in het ziekenhuis, en zal vertrekken zo gauw het mogelijk is. Ook is het niet gemakkelijk om bij de gemeenten een parkeerkaart te krijgen, dus alleen mensen die werkelijk slecht ter been zijn zullen er gebruik van kunnen maken.

Wanneer de problemen opgelost zullen zijn is niet bekend, noch wat de aanpak precies zal zijn, zegt dhr. van Roozendaal.
Als wij aangeven dat we het in 5 minuten met een boor en 4 pluggen en schroeven voor elkaar kunnen krijgen, geeft dhr. van Roozendaal aan dit geen goed idee te vinden.

Iris komt nog even terug op het besluit wat de Raad van Bestuur genomen heeft. Het is in het geheel niet helder wat er in de uitvoering gedaan gaat worden. Dhr. van Roozendaal beaamt dit.

Mocht de uitkomst van het Besluit en de herziening die voorgesteld worden gaat niet tot een oplossing leiden dan zullen we ons tot de Geschillencommissie wenden, zegt Wim, maar we hebben er alle vertrouwen in dat het goedkomt en we er gezamenlijk uitkomen.

Het gesprek wordt afgesloten met de belofte door dhr. van Roozendaal dat hij over ongeveer 2 weken met een concreet voorstel met termijnen komt voor de aanpak van het rolstoelenprobleem bij de ingang van het Beatrixziekenhuis.

We bedanken hem voor het zeer prettige gesprek.

Op woensdag 21-3-2018 krijgen we van de secretaresse van dhr. van Roozendaal een e-mailtje met het concrete voorstel van dhr. van Roozendaal. Zij schrijft dat het sinds afgelopen maandag mogelijk is om rolstoelen in de hal van het Beatrixziekenhuis te plaatsen. Het plaatsen van een overkapping buiten, zodat de rolstoelen niet nat worden bij slecht weer, zal uiterlijk 1 juni a.s. gerealiseerd zijn.

De aanpassingen van het aantal parkeerplaatsen ten behoeve van invaliden zal meer tijd in beslag nemen, dit is momenteel in ontwikkeling.
Zij stuurt ons ook een foto van de rolstoeltjes binnen, en bij een later bezoek aan het ziekenhuis maken we zelf wat opnamen. De oplossing is een goed begin, we zien graag een groter gevolg aan het geheel. Wellicht op het moment dat 1-6-2018 alle rolstoeltjes buiten onder een overkapping en warm staan.

rolstoeltjes  rolstoeltjes2 

rolstoeltjes3  rolstoeltjes4


Van de secretaris

Al een aantal jaar loopt een procedure bij het ziekenhuis over de klacht die we neergelegd hebben bij Rivas over de -bij slecht weer- koude en natte standplaats van rolstoeltjes bij de ingang. We doen verslag van de ontwikkelingen, en hieronder leest u hoe de stand van zaken op dit moment is.

Na enig overleg wordt de datum voor de hoorzitting vastgelegd op maandag 18 december 2017. We worden verwacht in het Gasthuis, en spreken met mw. Iris Koopmans - die namens het Reumafonds aanwezig is- af in het restaurant van het Beatrixziekenhuis. We hebben een half uurtje tijd om nader kennis te maken, en een voorbespreking te houden waarbij we de locatie en de mogelijkheden bekijken.

Naast de plaats en temperatuur van de rolstoeltjes komt ook het in/uitstap- en het parkeerprobleem voor mensen met een invalideparkeerplaats aan de orde. Door de smalle doorgang voor auto’s naar de ingang en het tekort aan parkeerplaatsen zijn begeleiders en patiënten gehaast bij het in-en uitstappen tijdens ‘laden en lossen’ omdat de auto nog weggereden moet worden, en wordt het risico van ongevallen met de stoeltjes vergroot. In 2015 is er door een journalist van het Algemeen Dagblad al met foto melding gemaakt van de lancering van een heer, die door zijn echtgenote in een rolstoeltje naar de ingang gereden wordt.

De tuin die in de kom van het ziekenhuis en het Gasthuis ligt, zou een prima uitbreiding zijn om haakse parkeerplaatsen te realiseren zodat men de tijd heeft om rustig in of uit te stappen. Daarbij zou er niet eens aan groen verloren hoeven gaan, als de indeling aangepast wordt.

We melden ons in het Gasthuis en worden door mw. Velioglu vriendelijk ontvangen en door het gebouw naar de vergaderkamer begeleid. Daar maken we kennis met mw. Verheul, dhr. Melkert en dhr. van de Weg van de OnderzoekAdviesCommissie en dhr. Knijff hoofd hotel services Rivas. Mw. Velioglu is secretaris en verzorgt de verslaglegging.

We krijgen koffie en thee geserveerd, stellen ons kort voor waarbij ieder vermeldt wat haar of zijn functie is.

Dhr. van de Weg legt kort uit hoe het gesprek zal verlopen, en hoe het vervolg zal zijn. Het verslag zal naar de OnderzoekAdviesCommissie gaan die een advies uitbrengt aan de Raad van Bestuur. Zij zullen met het verslag en het advies een mening vormen en een besluit nemen. Het verslag zal dan aan ons ter beschikking gesteld worden, en het advies is niet bindend. Wel kunnen we beroep aantekenen als de uitslag niet bevredigend voor ons is.

Er komen een aantal zaken aan de orde, die benoemd en beargumenteerd worden. Tegen argumenten worden ingebracht, en verhelderende vragen gesteld. We leggen uit wat precies onze klacht is en hoe wij denken dat er een betere situatie voor de patiënten gerealiseerd kan worden: door de rolstoeltjes binnen te plaatsen, bijvoorbeeld langs de oranje muur of (verwarmd) onder een overkapping op de plaats waar ze nu staan. Op de vraag waarom de rolstoeltjes niet binnen staan, beaamt hij dat het uit esthetisch oogpunt niet wenselijk is. Dhr. Knijff vertelt dat mensen de rolstoeltjes graag snel willen pakken, en niet naar binnen willen lopen. Wij vullen aan dat dit mede komt door de smalle doorgang bij de ingang waardoor iedereen elkaar hindert. Dhr. Knijff geeft aan dat dit komt doordat de draai in de straat daar met 9 meter te smal is, en eigenlijk 13 meter zou moeten zijn. Taxibussen en grotere auto’s moeten vaak een aantal keer steken om de bocht te maken. Passeren is niet mogelijk.

van_de_secr_voorjaar_2018.jpg

We geven aan dat er altijd stress is als mensen naar het ziekenhuis moeten, al is het maar om bloed te prikken. Problemen met uitstappen en parkeren maken dat alleen maar erger, met de kans op ongelukken zoals het eerder hier genoemde in 2015. De rolstoeltjes zijn niet geschikt om er buiten mee te rijden, en het buiten opstellen van de rolstoeltjes wekt die indruk zeker.

De opmerking dat het er op lijkt dat bij het inrichten van de buitenruimte geen gehandicapten betrokken zijn geweest, leidt er toe dat dhr. Knijff vertelt dat het Platform Gehandicapten Gorinchem uitgenodigd en aanwezig is geweest om hun mening te geven. Dat ontlokte de uitspraak dat dat weinig helpt als dat niet bindend is zoals het advies van de OnderzoekAdviesCommissie.

Het stuk Richtlijn Toegankelijkheid Ziekenhuizen wordt ter sprake gebracht, waarin beschreven staat wat nodig is om een ziekenhuis zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken voor patiënten en mensen met een beperking. Het is geschreven door J.J.M. Taug, Bouw Advies Toegankelijkheid. Het brengt dhr. Knijff tot de uitspraak dat het niet bindend is wat er in staat, omdat het een richtlijn is. Het lijkt ons dat een richtlijn met zaken die positief zijn voor de patiënten van een ziekenhuis omarmd zou worden om zoveel mogelijk profijt te hebben van alle mogelijkheden om het die patiënten gemakkelijk en comfortabel te maken. We zeggen toe dat we het stuk zullen mailen naar mw. Velioglu.

Er worden wat oplossingen geopperd, waaronder het gebruik van de kussentjes die bij de gastvrouwen te verkrijgen zijn om op te zitten. Deze kunnen ook gebruikt worden om over de duwstang te leggen om koude en pijnlijke handen te voorkomen, zegt dhr. Knijff.

Op deze en andere voorstellen worden reacties gegeven, en al met al is het een verhelderend gesprek. De OnderzoekAdviesCommissie dankt ieder voor de inzet en zegt toe alle zaken in het advies mee te nemen. Te zijner tijd zullen we de uitspraak ontvangen.

 van_de_secr_voorjaar_2018_-_2.jpg.png

We verlaten de vergaderruimte en gaan terug naar de ingang van het Beatrixziekenhuis waar we de situatie met de OnderzoekAdviesCommissie, dhr. Knijff, mw. Velioglu en mw. Koopmans ter plekke bekijken en aangeven dat de rolstoeltjes die wel binnen staan niet te zien zijn achter de banner. De OnderzoekAdviesCommissie heeft genoeg gezien en gehoord, we nemen afscheid en gaan ons weegs. Met mw. Koopmans praten we nog even na, waarbij we constateren dat we sterke argumenten hebben en de boodschap goed over hebben kunnen brengen. De deelname van mw. Koopmans aan de hoorzitting en de vragen en opmerkingen die zij gemaakt heeft is een waardevol deel van het gesprek voor ons, en we danken haar daar hartelijk voor!

 


Van de secretaris: rolstoeltjes in het Beatrixziekenhuis

 Al een aantal jaar loopt een procedure bij het ziekenhuis over de klacht die we neergelegd hebben bij Rivas over de -bij slecht weer- koude en natte standplaats van rolstoeltjes bij de ingang. We doen verslag van de ontwikkelingen, en hieronder leest u hoe de stand van zaken op dit moment is.

Tijdens de zomer heeft de zaak rond de rolstoeltjes stilgelegen, zoals ook overeengekomen is met het Reumafonds en de OnderzoekAdviesCommissie. In september zou de OnderzoekAdviesCommissie contact opnemen met het voorstel voor een datum voor de hoorzitting.

Dit voorstel is niet gekomen, waarop we begin november 2017 per e-mail contact gezocht en de vraag neergelegd hebben bij dhr. Melkert.

Antwoord komt van mevrouw Velioglu, secretaris van de OnderzoekAdviesCommissie. Zij meldt dat ze na afwezigheid weer in functie is en meneer Melkert haar vervangen heeft. Ze bedankt voor de e-mail en geeft aan dat wij haar nét voor zijn. 

Mevrouw Velioglu heeft een datum voorstel voor de hoorzitting en vraagt of deze meneer Dokman schikt. Nu is onze e-mail gericht aan Rivas OnderzoekAdviesCommissie, maar ook aan mevrouw Sija de Jong en mevrouw Iris Koopmans van het Reumafonds die bij de hoorzitting aanwezig zullen zijn, echter mevrouw Velioglu verzuimd om hen in CC ook te antwoorden.

Deze datum zal ook aan hen voorgelegd worden, waarna bezien wordt of het allen schikken zal. 

Begin november, bij het schrijven van dit artikel, wordt bekend dat het Beatrixziekenhuis wederom het beste ziekenhuis uit de top 100 van het Algemeen Dagblad geworden is en zij alles doen voor het comfort en welzijn van de patiënten. U begrijpt dat wij daar nog steeds anders over denken. 

We houden u op de hoogte van de voortgang van deze kwestie.

 


We horen door de feestdagen aan het eind van 2016 enige tijd niets van Rivas en op 10 januari 2017 is het eerste bezoek van één van de bestuursleden aan het Beatrixziekenhuis, deze keer door Hans van Rooij -de voorzitter- die er voor een afspraak moet zijn.

Hij neemt ter plaatse meteen een kijkje en schiet een foto van 2 rolstoeltjes die achter een banner ‘verstopt’ in de hal van het ziekenhuis staan.

Op dinsdag 28 maart 2017 heeft Wim Dokman contact met mw. de Jager van de Klachtencommissie. Zij heeft inmiddels een andere functie, en gaat overlegen of haar vervanger de klacht oppakt of dat zij dat vanwege haar dossierkennis gaat doen. Later blijkt dat dit de laatste keer is dat er contact met haar is.

In de tussentijd is Wim opgenomen in het Beatrixziekenhuis waarna hij een revalidatietraject gestart is, en ligt de kwestie rond de rolstoeltjes tijdelijk stil.

Wim wordt als hij in Lingesteyn revalideert gebeld door dhr. Arnold Melkert van Rivas. Meneer meldt dat de klachtencommissie opgeheven is en alle correspondentie en dossiers niet meer voorhanden zijn. Als we onze klacht door willen zetten, worden we verzocht alle stukken te mailen naar meneer.

Er komt geen reactie van de OnderzoekAdviesCommissie als de stukken verstuurd zijn. Nadat ze geprint bij het Beatrixziekenhuis afgeleverd zijn, wordt later duidelijk dat dhr. Knijff ze aangeleverd heeft. Meneer Melkert geeft aan dat hij verzuimd heeft te reageren op de gestuurde e-mail en WeTransfer.

Rivas stuurt een vaststellingsbrief over de inhoud van de hoorzitting waar we onze visie op kunnen geven. Omdat we daar wat tijd voor nodig hebben, melden we dat we ons beraden en daarna contact op zullen nemen. Inmiddels is het Reumafonds in de zaak betrokken, in de persoon van mw. Sija de Jong.

Dan wordt er een datum belegd voor een hoorzitting, die voor ons te vroeg komt. Doordat er een typefout in het e-mailadres zit wordt de reactie niet ontvangen en gaat men er van uit dat we akkoord gaan met de vaststelling van onze klacht. Omdat dit niet het geval is verzoeken we opnieuw om een andere datum voor de hoorzitting.

 De hoorzitting wordt daarop uitgesteld, en mw. de Jong stelt met mw. Koopmans van het Reumafonds een brief op waarin zij laten weten de klacht te steunen. Zij maken ons attent op de Cliëntenraad van Rivas, en adviseren ons hen in het geheel te betrekken. Op onze e-mail aan hen krijgen we de reactie dat het proces zover gevorderd is dat zij niet meer aan kunnen schuiven, maar wel graag op de hoogte worden gehouden. Zij geven als suggestie om contact te leggen met het Gehandicapten Platform Gorinchem. Ook zij geven aan niet meer aan te kunnen sluiten, maar dat zij heel benieuwd zijn naar het vervolg. We houden hen op de hoogte.

Mevrouw Sija de Jong stuurt namens het Reumafonds een brief waarin zij zegt het standpunt van de vereniging te delen, en graag aanwezig te zijn bij de hoorzitting.

Een datum voor de hoorzitting is nog niet bekend.


Van de secretaris: de rolstoeltjes bij het Beatrixziekenhuis

Als in oktober de zomer weer achter ons ligt, wordt het tijd om de klacht rond de rolstoelen bij het ziekenhuis weer op te nemen. Op 7 november 2016 is er het voorgenomen gesprek met mevrouw Blonk, directeur van het ziekenhuis, en de heer Knijff hoofd Hotelservices met Wim Dokman en Tine Kap.

rolstoel_1.jpgBij aankomst direct de kans te baat genomen om een foto te schieten op het parkeerdek, waar ze in de gietende regen staan. Dat komt omdat mensen die een rolstoeltje nodig hebben en geen invalideparkeerkaart bezitten niet (altijd) beneden kunnen parkeren en het rolstoeltje dan bij terugkomst niet met de lift beneden op de aangewezen (droge) stalplaats terug zetten. Begrijpelijk.

Wim is met zijn elektrische rolstoel gegaan en al binnen als ik aan kom. Mevrouw Withagen komt me buiten tegemoet, op aanwijzing van Wim.
Heel vriendelijk, ze wipte de draaideur in -maar zo snel kan ik niet volgen.
 rolstoel_3.jpgDe gastvrouwen en –heren van Rivas bieden alle bezoekers die binnenkomen een feestelijke petit four aan, ter  gelegenheid van de behaalde plaats op de lijst van beste ziekenhuizen. Helaas gaat deze lekkernij aan ons  voorbij.

   rolstoel_2.jpg

 

 

 

 

 Mevrouw Withagen vertelt dat mevrouw Blonk en meneer Knijff het gesprek in de buurt van de plek waar het om gaat willen houden, we menen plaats in de ruimte achter het restaurantgedeelte bij de grote ramen en zo ver mogelijk van het rumoer bij de ingang, waar het wel blijkt te tochten en het koud is.

We schuiven een paar tafels op, maar ook daar tocht het. Als mevrouw Blonk en meneer Knijff arriveren vertelt mevrouw Withagen hen dat we een andere plaats gekozen hebben, waarop meneer opmerkt dat dat juist lekker is in het warme ziekenhuis. 

Wij merken op dat we reuma hebben en tocht funest is, waarop meneer geen reactie geeft.

We stellen ons allen voor en vertellen kort wat ieders functie is. De klacht passeert nogmaals kort de revue, en Wim geeft aan dat we ook voor onze leden spreken. Hij overhandigt mevrouw Blonk een Reumababbel die zij niet lijkt te kennen.
Zij willen weten wat er zou moeten zijn aangepast om Wim een tevreden gevoel te geven aan het einde van het gesprek. Wim vat samen waarom hij een standplaats voor de rolstoeltjes binnen wil.

En dan wordt verteld dat er een oplossing is:
de rolstoelen allemaal binnen is niet mogelijk, dat is een rommelig gezicht en geeft de cliënt het idee dat het ziekenhuis ‘niet goed’ zou zijn. (Ook in verpleeghuizen staan karren op de gang en dat moet niet, vertelt mevrouw. Maar het is een werk- en leefgebied, geen toonzaal!).
Daarom gaat men 6-7 stoeltjes binnen zetten, bij de betaalautomaat aan de kant van de muur bij de lift.
De rest blijft buiten (daar is het geen rommelig gezicht?). De gastvrouwen zullen gaan zorgen dat er steeds 6-7 rolstoeltjes binnen zijn, die van buiten naar binnen brengen. Dat moet geen pretje zijn bij vriesweer...

Ons eerste idee is dat in het geval dat de rolstoeltjes nat zijn, de eerste die je moet pakken dus nat en koud is. Dat is niet zomaar over. Maar goed, het idee is niet onaardig al zijn we over het aantal niet te spreken.

Tot we gaan kijken bij de muur, en de automaat en de liftdeuren.
De automaat wordt volgens plan een halve meter naar het einde van de muur gezet, en de ruimte tot aan de liftmuur gaat gebruikt worden voor het stallen van de rolstoeltjes. Die ruimte is zo krap dat er geen 4 kunnen staan, je moet ze een hele slag draaien om ze in te parkeren. Met de liftdeuren die open en dicht gaan achter je, mensen die in en uitstappen, rolstoelen... daar moet je heel behendig voor zijn.
Ophalen is nog moeilijker, je kunt niet achter het stoeltje komen dus moet je er naast gaan staan om het er uit te rijden, onderwijl je de handgreep ingedrukt moet blijven houden en het rolstoeltje dan naar je toe moet zien te draaien. Dat gaat niet lukken, want achter zijn het vaste- en geen draaiwielen.

Mevrouw en meneer hebben tot 11 uur voor ons gesprek, maar op het moment dat wij niet enthousiast in de hal staan bemerken we enige onrust en willen ze het gesprek beëindigen. Er luisteren in de hal bezoekers mee naar de discussie en dat is niet prettig. Dat gebeurt als er voor gekozen wordt om een bespreking in een openbare ruimte te houden.
Meneer Knijff schat in dat over uiterlijk 6 weken de nieuwe standplaats van de rolstoelen gerealiseerd zal zijn. Het vraagt enige tijd om materiaal te bestellen en de automaat te verplaatsen. Na die 6 weken zullen wij opnieuw een bezoek brengen en zien hoe functioneel het geheel geworden is. Onze klacht dat er geen enkele rolstoel buiten moet blijven staan blijft gehandhaafd en zal mettertijd opnieuw ter sprake komen. We nemen afscheid van mevrouw Blonk en meneer Knijff.

Mevrouw Withagen van de klachtencommissie neemt ons mee naar de Rivas winkel, daar tocht het tenminste niet. We geven aan de mevrouw Blonk en meneer Knijff duidelijk geen beperkingen hebben, geen last van vocht, kou en pijn, tempo en moeilijk bewegen.
Mevrouw Withagen zegt dat ze aan mij bij de draaideur moet denken, en benoemt dat ze niet voorzien heeft dat moeilijk kan zijn om daar door te lopen.

 rolstoel_4.jpgrolstoel_5.jpg

Op de tafel liggen de ‘hoera’folders vanwege de topnotering van het ziekenhuis op de lijst van beste ziekenhuizen in Nederland. Ik neem er één mee naar huis en lees daar de tekst: ‘onze stijl is mensgericht volgens Planetree, dichtbij de patiënt en met een scherp oog voor diens wensen en behoeften’. Nou, dat is precies wat we vragen.
Maar dat lees ik pas thuis.

Op vrijdag 2 december 2016 belt mevrouw Withagen Wim Dokman met de mededeling dat bij nader inzien de rolstoeltjes niet bij de lift en de betaalautomaat geplaatst gaan worden. Er is overleg geweest met de technische dienst en men is tot de conclusie gekomen dat het niet de juiste plek is. Nu wordt gekozen voor de muur bij de balie van de gastvrouwen, en naar verluid zullen ook daar 5 (!) rolstoeltjes geplaatst worden. Als Wim aangeeft dat zij dan nog steeds de mogelijkheid laten bestaan dat hun cliënten voor de makkelijke weg van de koude, natte en dus gezondheid ondermijnende rolstoeltjes zullen kiezen, klinkt mevrouw hoorbaar teleurgesteld dat Wim niet heel enthousiast is en tevreden met de oplossing. Evenals met het tijdpad, de hele onderneming zou op 19 december 2016 gerealiseerd zijn.

 

rolstoel_6_1.jpg  We horen door de feestdagen enige tijd niet van het Rivas en op 10 januari      2017 is het eerste bezoek aan het Beatrixziekenhuis, deze keer door Hans van   Rooij -de voorzitter- die er voor een afspraak zijn moet.
  Hij neemt ter plaatse meteen een kijkje en schiet een foto van 2 rolstoeltjes  die achter een banner ‘verstopt’ in de hal van het ziekenhuis staan. Op de  vloer is met plakband een vak aangegeven waar ze een plaats horen te    hebben. Het ziet er minimalistisch uit. Buiten bij de draaideur waar de andere  rolstoelen staan, hangt nog het bordje waar op vermeld dat er kussentjes te  leen zijn bij de gastvrouwen. Een aanwijzing dat er binnen droge rolstoeltjes  op kamertemperatuur te leen zijn, is nergens te zien. Al met al is dit geen  oplossing voor de klacht, en gaan we opnieuw contact zoeken met het Rivas  om tot een oplossing te komen.

 We houden u op de hoogte.

 

 

 

 


Van de secretaris: rolstoeltjes in het Beatrixziekenhuis (vervolgverhaal.....)

Zoals u in de vorige edities van de Reumababbel heeft kunnen lezen, zijn we in gesprek met het Rivas over de rolstoeltjes die buiten bij de ingang van het Beatrixziekenhuis staan. Het contact heeft even stilgelegen, door drukte in de werkzaamheden van het bestuur en de vakantieperiode.

Het laatste wat wij u gemeld hebben was dat we half april een klacht zouden formuleren en die bij het externe klachtenbureau van Rivas neer zouden leggen. Nu de vakantie ten einde is en de werkzaamheden hervat worden, is ook de klacht weer op de agenda gezet.

Eind augustus is de draad weer opgepakt en heeft er een bezoek plaats gevonden aan het Beatrixziekenhuis. Tijdens dit bezoek heb ik de vrijwilligers die bij het ontmoetingspunt 'gastvrouwen' staan aangesproken. Nadat ik me voorgesteld had, heb ik het doel van mijn bezoek uiteengezet en hen gevraagd wat hun ervaringen waren met de kussens en de rolstoeltjes. Een erg prettig gesprek.

De vrijwilligers merken op dat het een bijzondere keuze is om de rolstoeltjes buiten te zetten. Het is heel onhandig als je als begeleider je auto moet parkeren in de zone waar je alleen mag stoppen, naar binnen moet om een kussentje te vragen, een stoeltje op te halen en naar je auto te lopen die soms een flink stukje verder op staat omdat je niet over het heuveltje wat de rijbaan scheidt heen kunt en je dus om moet lopen, je de 'te- begeleiden- persoon' in het stoeltje moet helpen, het ziekenhuis in moet en daarna je auto in de garage moet zetten en de 'te begeleiden persoon' dus lang alleen zit. En op de terug weg ergens op dit traject het kussentje terug moet brengen.

Eén van mijn vragen is of er veel van de kussens gebruik gemaakt wordt. Tot nu toe is dat niet het geval, maar dat zal veranderen als het gaat vriezen is de mening van de vrijwilligers. Dan nemen de metalen rolstoeltjes de buitentemperatuur aan, wat betekent dat als het -5 graden is ook de rolstoeltjes -5 graden zullen zijn.

De overkapping waar over in een eerdere fase gesproken is, is niet gerealiseerd en de vrijwilligers hebben er ook niet eerder over gehoord. Zij benoemen dat de architect dat evenals andere zaken, niet esthetisch zal vinden.

Als ik hen daarnaar vraag vertellen ze dat ook de bak waar de 'leen paraplu's' in staan van zijn plaats naast de draaideur verbannen is, omdat het stoort in het zicht op het schilderij wat daar hangt. De bak staat nu zo'n 8 meter verderop, wat tot gevolg geeft dat de druppelende paraplu's een spoor trekken van de inloopmat naar de bak. De vloer in de hal is niet antislip als er water ligt, en de kans dus groot dat iemand er over zal uitglijden.

Wat mij de opmerking ontlokt dat het Beatrixziekenhuis daarmee in zijn eigen werk zou voorzien.

Nog een geval van esthetiek en noodzaak is het niet willen plaatsen van kapstokken. Bijvoorbeeld bij radiologie, vertellen de vrijwilligers. De patiënten die zich in de (kleine) kleedcabine uit moeten kleden voor het onderzoek zouden graag hun (soms natte) jas in de wachtkamer hangen zodat er meer bewegingsruimte in de cabine is. Zeker als zij hulp van hun begeleider nodig hebben bij het aan- en uitkleden. De praktische argumenten in het belang van de patiënt wordt niet gehonoreerd omdat het niet in het plaatje van het ontwerp van de wachtkamer past.

Tot zover het gesprek met de vrijwilligers. Zij attenderen mij nog op een folder, 'Vrienden van het Beatrix', waar ik gegevens kan vinden van contactpersonen om ook hen in het geheel te betrekken. Bij een volgend bezoek zal ik de dames achter de balie in de centrale hal vragen naar hun bevindingen, en in de parkeergarage kijken hoe de stand van zaken daar is met de rolstoeltjes.

Alle feiten hebben we in een schriftelijke klacht weergegeven en inmiddels neergelegd bij de Klachtencommissie Rivas Zorggroep. We houden u op de hoogte van de ontwikkelingen, met de herfst voor de deur en de winter in aantocht. Wij blijven hoop houden dat de argumenten die we als belanghebbenden aanvoeren ter harte genomen gaan worden.

 


Rolstoeltjes bij het Beatrix ziekenhuis in de regen of de drup....

U kent waarschijnlijk de rolstoeltjes die bij het Beatrixziekenhuis in een rij staan voor bezoekers die om welke reden dan ook moeite hebben met kortere of langere afstanden lopen. Het zijn stoeltjes die met een muntstuk of een winkelwagenmuntje uit de rij te halen zijn, en buiten geparkeerd staan. Als ze in rustige tijd buiten bezoekuur niet in gebruik zijn staat de ene helft onder een afdak, en de andere helft onder de blote hemel zodat ze nat regenen of sneeuwen als de wind onder het afdak staat. Als het vriest zal er zelfs ijs op de zitting liggen.

Op de avond dat het dagelijks bestuur de hydrogroep bezocht die in het Beatrixziekenhuis oefent, regende het behoorlijk en lag de temperatuur rond het vriespunt. Aangezien Wim Dokman last heeft van de te grote afstand, werd een stoeltje voor hem geregeld. Een onaangename verrassing volgde voor hem en de duwer, doordat de zitting en duwstang nat en ijskoud waren.

De vriendelijke dame achter de balie haalde direct een theedoek voor ons zodat we het geheel droog konden wrijven voordat Wim ging zitten.

Het viel ons op dat binnen, langs de muur precies aan de andere kant van de ruit waar de rolstoelen nu geparkeerd zijn, voldoende ruimte is om ze droog en warm te stallen zodat men niet met een koud achterwerk van de stoel komt. Vocht en kou zijn voor niemand prettig, en voor sommigen zelfs pijnlijk.

We hebben het voorstel om de rolstoelen binnen een plek te geven voorgelegd aan het Beatrixziekenhuis en houden u op de hoogte van de reacties.

ingang ziekenhuis

 Bij daglicht is goed te zien hoe de rij      onder de overkapping staat.







 

ingang

 Als alle stoelen er zijn staan ze bij regen  niet droog, zeker niet als de wind onder  de overkapping staat.






 

hal

 Binnen in de hal is ruim plaats om de  stoelen een droge en warme plek te  geven.

 

 

 

 

 

  

 


Hoe is het met de invalidenparkeerplaatsen bij het Beatrixziekenhuis?

Er is het één en ander gebeurd bij het Beatrixziekenhuis wat betreft de invalidenparkeerplaatsen.bzh_1.jpg

De 3 taxiplaatsen die er aangelegd waren zijn zoals toegezegd door Rivas, getransformeerd tot 6 parkeerplaatsen voor invaliden die in het bezit zijn van een invalidenparkeerkaart. Zij mogen er 1½ uur parkeren als zij ook een parkeerschijf achter de voorruit leggen.

Deze 6 plaatsen zijn voor bezoekers van bewoners van het Gasthuis en bezoekers van patiënten die opgenomen zijn op de verpleegafdelingen van het Beatrixziekenhuis. Als men inschat hoeveel bewoners er in het Gasthuis zijn en daar bezoekers aan koppelt, en hoeveel patiënten in het Beatrixziekenhuis en men telt er de patiënten voor de poliklinieken bij op, dan zie je al snel dat het aantal van 6 plaatsen nogal mager is.

De bezoekers van beide instellingen hebben wellicht genoeg aan de 1½ uur parkeertijd.

De bezoekers van specialisten, polikliniek of functieafdelingen van het Beatrixziekenhuis zullen al snel tekort hebben aan 1½ uur. Mensen die slecht ter been zijn, hebben langer tijd nodig om in en uit het ziekenhuis te komen en eventueel per lift op de afdeling te bereiken. Vaak lopen consulten uit, waardoor de patiënt een langere tijd in het ziekenhuis vertoeven moet. Of de specialist verwijst de patiënt aansluitend naar het laboratorium of de röntgenafdeling waar meestal ook een wachttijd is. De parkeerschijf mag niet verzet worden als de parkeertijd (bijna) verlopen is. En als dat wel toegestaan zou zijn, dan is de gang naar de auto vanuit het ziekenhuis vaak niet meerdere keren te overbruggen voor mensen die slecht ter been zijn.

BZH_2.jpg   Situatie invalidenparkeerplaatsen voor de  verbouwing, aan de andere zijde bevonden zich óók  nog een aantal parkeerplaatsten voor invaliden. Bij  elkaar zeker 16 plaatsen, en bij het Gasthuis nog  eens 4. 

BZH3.jpg


             

               Achter de voorruit moeten invalide parkeerkaart

               én parkeerschijf te zien zijn.....

 

 

 

 

 

  

Wat verder opvalt, is dat er geen aanduiding buiten de geplaatste borden is voor het parkeren met parkeerschijf. De blauwe lijnen van de parkeerschijfzone ontbreken op het terrein, waardoor er verwarring ontstaat. Men ziet wel dat er een invalidenkaart nodig is maar gaat in der haast voorbij aan de afbeelding van de parkeerschijf.

BZH4.jpg Het is te hopen dat de tijd uitwijst dat het één en  ander voldoet. Mocht dat niet zo zijn, dan is het  maken van aanpassingen op zijn plaats. We zijn  heel benieuwd hoe het met het toezicht verlopen  gaat, en welke sancties er uitgedeeld gaan worden  als patiënten door het uitlopen van spreekuren te  lang op de plaatsen staan.

 

           BZH5.jpg

 

                                             

 

 

                                                                          Nieuwe inrichting van invalideparkeerplaatsen vóór het Gasthuis

 


Reumababbel bezorgers gezocht.

Om de portokosten voor de vereniging te drukken zijn wij op zoek naar mensen onder onze leden die 4x per jaar ons kwartaalmagazine "de Reumababbel" in hun woonplaats of aangrenzend dorp willen bezorgen.

Het gaat om Reumababbels voor leden en paramedici (zoals fysiotherapeuten en pedicures) waar de Reumababbel in de wachtruimte ter inzage ligt. We hopen daarmee mensen met reuma te informeren en interesseren voor onze vereniging, zodat ze misschien lid worden en/of deel gaan nemen aan de hydrogroepen.

In de volgende dorpen en kernen zoeken we bezorgers:
- Andel
- Brakel
- Dussen
- Gameren
- Genderen
- Heusden
- Meeuwen
- Veen
- Wijk en Aalburg

Het aantal Reumababbels verschilt per dorp, maar het zijn tot nu toe niet meer dan 15 exemplaren.

Mocht u 4x per jaar een uurtje overhebben en dit karweitje voor ons willen doen, dan horen we dat heel graag. U kunt ons blij maken met een telefoontje naar 0183 - 56 19 80 dan krijgt u van Wim Dokman verdere informatie.

Met vriendelijke groet
Tine Kap

e-mail: secretariaat@rpv-gorinchem.nl
telefoon: 0183-30 44 87
adres: Abeelhof 31, 4254 BX Sleeuwijk